De uitnodigingen van de AV’s van VVS zouden moeten beginnen met een beetje Dante: “Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt”. Het is een kluwen van motivatie en teleurstellingen, van gekonkelfoes en jeugdige naïviteit, van achterkamers en overspel (enfin, dat laatste misschien enkel op internationale vergaderingen). Dat het dus regelmatig in de knoop loopt is dus geen wonder (sla er de geschiedenis van VVS maar op na), maar elke chaos is een bron van kansen zeggen de neocons, dus ook hier is het nuttig om na te denken welke keuzes er eigenlijk zijn voor ze gemaakt worden.

Dit is hopelijk het begin van een reeks artikelen over de hervormingen binnen VVS. Ik ga heel hard mijn best doen om geen schoonmoeder te spelen, maar misschien wel een (vrijblijvende) advocaat van de duivel. Het is niet mijn bedoeling om de discussie in een bepaalde richting te duwen (ik zou trouwens niet weten in welke), maar wel om te zorgen dat er een interessante discussie plaatsvindt. Er is niets zo slecht als een beslissing waar iedereen achter staat, maar waar niemand over nagedacht heeft.

Eerst begin ik met een beetje achtergrond over mij, zodat je weet vanuit welk perspectief ik de zaken bekijk. Openheid kan nooit kwaad.

Ik was in het academiejaar 2005-2006 voorzitter van VVS. Dat was het academiejaar waarin er vooral gepraat werd over de nieuwe financieringsmethode, met drie betogingen (Brussel, Antwerpen en Gent), en waarin LOKO een heel jaar lang heeft getwijfeld of ze wel of niet gingen blijven, om er dan uiteindelijk in het begin van het volgende academiejaar uit te stappen.

Daarvoor heb ik twee jaar in de AV gezeten als vertegenwoordiger van de UHasselt (toen nog LUC). Na mijn jaar als voorzitter heb ik geen studentenvertegenwoordiging meer gedaan, maar zat ik wel in het selectiepanel Kwaliteitszorg (dat de studenten voor de visitatiecommissies selecteert). De komende weken ga ik misschien wat technische ondersteuning geven voor de Board Meeting in april, maar niets inhoudelijk. Verder heb ik zo nu en dan contact met de AV-leden uit Limburg, dus vooral Christophe en vroeger ook Fery.

Verder heb ik een ruim, en waarschijnlijk te ruim, geloof in de goede wil van mensen. Ik ga er van uit dat de personen die betrokken zijn in de hervormingen van VVS dit met goede bedoelingen doen, al moet dit niet betekenen dat ze daarom allemaal hetzelfde willen.

Niemand heeft mijn opinie nodig, dus zal ik er in de volgende dagen proberen voor te zorgen dat ze toch gelezen wordt. Morgen beginnen we met de missie van VVS.