Dit jaar was Yevgueni halve centrale gast op de Nekka-nacht, dus daar konden we niet op ontbreken. Niet dat we anders niet zouden gaan: sinds 2002 (het jaar dat ze de Nekka-wedstrijd voor jong talent wonnen) zijn we elk jaar geweest, en hebben we ons altijd goed geamuseerd. Vooral de samenwerkingen die je te zien krijgt tussen de centrale gast en de “genodigden”, en de bewerkingen van bestaande liedjes zijn zaken die je nergens anders hoort.

Het wordt natuurlijk moeilijk om elk jaar een nieuwe grote naam te vinden, dus was het eigenlijk een beetje raar om Yevgueni te zien: ik dacht dat je tenminste sinds de hippies moest actief zijn om in aanmerking te komen. (Alhoewel Bart Peeters vorig jaar ook nog niet zo superlang in het Vlaams zingt.) Het leek een beetje dat ze eerst Zjef Vanuytsel hadden gevraagd, en dan Yevgueni als back-up “voor als er iets moest gebeuren”. En inderdaad, begin dit jaar kregen we bericht dat Zjef zijn theatertournee om gezondheidsredenen moest afbreken, maar de Nekka-nacht zou geen probleem mogen zijn. Op het podium hebben we alleszins een artiest gezien die in vorm was.

Het resultaat was wel dat we twee aparte delen te zien kregen. Elk apart waren er wel combinaties met artiesten, maar enkel op het einde kregen we Yevgueni en Zjef Vanuytsel samen op het podium te zien. Hadden ze schrik om elkaar in de weg te zitten, of was er te weinig repetitietijd om samen iets uit te werken?

Ook het publiek was verdeeld: De Standaard zag vooral veertigers en vijftigers, terwijl mij (toch op het middenplein) de twintigers opvielen. Of is het omdat ik liever naar twintigers kijk? De zaal was niet uitverkocht (er was wat meer ademruimte in het midden), maar er was nog voldoende volk om er een feestje van te maken. De Yevgueni-fans zijn in mijn onvolprezen verbeelding allemaal pedagogen en leerkrachten, en we weten allemaal dat die, losgelaten op een zaterdagavond, de grenzen van het fatsoen kunnen verleggen.

Omdat ik het geluk heb gehad Yevgueni al van in het begin te kennen, heb ik altijd het idee gehad dat er maar een kleine kern van echte fans was. Zeker omdat ik dan nog eens Geert en zijn vriendin Hilde van vroeger ken, kan je je moeilijk de duizenden anderen inbeelden die er ook van houden. Dus als ze dan in hun nieuwsbrief een oproep deden om voor hen te stemmen in een hitlijst, ging ik dat maar plichtbewust doen, want wie moest het anders doen? Veel volk blijkbaar, want ze hebben zo het Vox-systeem van Radio 1 overhoop gehaald, waardoor ze na tien weken hardhandig buiten moesten gezet worden, en ook in Zo is er maar één hebben ze een boost gekregen dankzij de publieksstemmen. Als je zelfs in Het gat van de wereld in Humo terechtkomt, is dat toch een duidelijk signaal dat je iets betekent in Vlaanderen.

Om mij van het plebs te onderscheiden zal ik dus een nieuwe minder bekende groep moeten vinden. Gelukkig zijn die er nog: Buurman maakt bijvoorbeeld errug leuke muziek, en als je niet te veel naar Radio 1 luistert kan je ze ook niet snel beu geraken. Ik heb hun vorige CD in de bibliotheek gehaald, maar dan gemerkt dat ik eigenlijk geen CD’s beluister. Na drie weken wist Katrien te zeggen dat de muziek goed is, maar het schijfje terug binnen moest. Misschien nog eens tien euro in iTunes besteden?