Mocht iemand u ooit vragen om mee te spelen in een toneelstukje waarin jij de man naast drie vrouwen speelt, en de regisseurs ook drie vrouwen zijn, volg dan mijn goede raad, en loop zo hard mogelijk in de andere richting. Als u benieuwd bent wat het gevolg van zo’n situatie is, kom dan kijken naar de kortestukjesavond van S.O.S. Tenzij we het tegen dan geschrapt hebben, speel ik “de vader” in een olijk stuk met onverwachte wendingen.

Een reden om het te schrappen is dat we maar niet aan repeteren geraken. Het stuk is meestal het laatste op elke repetitieavond, en tegen dan is iedereen al een beetje moe, hebben ze geen zin meer om toneel te spelen, wrijven ze liever door mijn haar, of geven commentaar op mijn persoonlijk leven. Eerst was er nog een belofte van streepjes bij goed gedrag en lekstokken bij tien streepjes, maar dat systeem is ondertussen ook al afgevoerd, bij gebrek aan goed gedrag.

Het stukje zelf is ontstaan tijdens een improvisatie-oefening, waardoor het niet gemakkelijk is om het later even goed na te spelen. In je herinnering was die eerste versie toch altijd de beste, en bij het uitschrijven van de tekst lijken alle grapjes maar half zo goed. We hebben in het begin ook enkele variaties geprobeerd, maar die zijn eigenlijk niet om in publiek op te voeren. Bijvoorbeeld een poëtische pornovariant: ik kan niet op commando rijmen, dus daar hebben we maar de helft van de opdracht uitgevoerd. Die plot was een beetje te dun om het voor een groter publiek over te doen, dus jullie krijgen de gewone versie te zien.

“Wat kan daar toch zo erg aan zijn, jij werkt toch graag met vrouwen?”, hoor ik u denken. Wel ja, ik werk graag met vrouwen, maar daar zijn grenzen aan. Zonder namen te noemen, wil ik even overlopen wat er precies zo erg is aan deze vijf vrouwen.

Zo is er mijn vrouw, die eigenlijk alleen maar klaagt dat ze te weinig te zeggen heeft. Terwijl we net een realistisch beeld van een gezin proberen te geven? Of neem mijn dochter, die ook regisseert: ik moet haar een uitbrander geven, maar dan mag ik haar niet eens indringend aankijken? “Kijk niet zo, dat is akelig!” Neen, dat is niet akelig, dat is gezagsvol. Verdorie toch. Onze laatste speelster komt uit Maarheeze, en dat is eigenlijk al genoeg gezegd. Ze studeert interieurarchitectuur, en volgens haar is dat echt meer dan gewoon de kleur van het behang kiezen! Inderdaad, het opschudden van de kussens hoort daar ook bij. Maar veel meer kan het toch niet zijn. Zoals gezegd hebben we nog twee extra regisseuses, dus als je eenduidige commentaar verwacht ben je er aan voor de moeite. Op hoeveel manieren kan je “Oh ja, die zachte broodjes!” verkeerd zeggen? Veel, om dan op het einde terug op de eerste manier uit te komen en te besluiten dat het toen toch goed was.

Maar goed, zoals aan alles zal ook aan dit een einde komen, en dat einde kunnen jullie komen bekijken. Op woensdag 13 mei, om 20u00 op de agora van de UHasselt. Als je mij ziet opkomen, dan weet je dat er veel bloed, zweet en tranen zijn gevloeid om het zo ver te krijgen. Maar wie het hogere nastreeft, moet afzien.