O Ashraf Sekakki, het leven is niet altijd eenvoudig voor een crimineel op de vlucht. U wordt opgespoord, achtervolgd, het leven van uw dierbaren wordt overhoop gehaald: ik kan begrijpen dat dit stress met zich meebrengt. Gelukkig kan ik u een oplossing aanbieden, in de vorm van een verblijfplaats in een rustiger omgeving dan het Mechelen waar u opgegroeid bent. Ik weet niet of u Katarakt gevolgd hebt (mocht u op anderhalf jaar tijd de verhaallijn en de koperblazers vergeten zijn, prijs dan de armlastige VRT en haar herhalingen gelukkig), maar als u houdt van bloesemrijen, goedgemarkeerde fietspaden en foefelen in het stro met uw fictieve moeder, dan bent u hier op het goede adres.

Als jonge ondernemer kan ik alleen maar verbaasd zijn over wat u reeds hebt gepresteerd op een vergelijkbare leeftijd. Net zoals in de sportwereld is de moderne bandiet blijkbaar iemand die op zijn dertigste binnen moet zijn (hebt u ‘m?). Waar anderen geld proberen te verdienen door voor zieken te zorgen, huizen te bouwen of de leverage op hedge funds te maximaliseren, haalt u het geld gewoon waar het zit, bij de bank. Laat de rijken de crisis betalen! Dat het bankpersoneel dat u overviel of gijzelde niet noodzakelijk de grootste loonbrief had is dan een verwaarloosbaar detail.

Ik begrijp dan ook dat u beweert dat het allemaal de schuld is van de maatschappij. Alleen spijtig dat die maatschappij bestaat uit mensen als u en ik. En dat vele anderen die in een even klote-situatie als de uwe starten, met dezelfde capaciteiten toch een net iets productiever leven opstarten. Ze nemen het heft in eigen handen, ze bouwen iets op, en ze zijn een voorbeeld voor anderen die dachten dat ze ook niets konden bereiken.

Maar goed, ik stop met het negatieve denken, en leg mijn voorstel op tafel. Omdat u waarschijnlijk een lichte vorm van pleinvrees hebt gekregen na zoveel tijd in de gevangenis, bied ik u een verblijf aan in een knus nestje in een natuurlijke omgeving. Ik dacht bijvoorbeeld aan het kippenhok van mijn buurman. Het enige obstakel voor uw komst is de reeds aanwezige haan, maar met een handige slag in de nek vormt u deze meteen om tot uw eerste avondmaal. Daarna zou ik overschakelen op een vegetarisch dieet, met zo nu en dan een eitje. Niet enkel is het goed voor uw lichaam, ik vermoed dat de agressie er ook door getemperd wordt. Na een periode van rust en zelfreflectie – ik kan u altijd van de nodige lectuur voorzien, u geeft de bestelling voor de bibliotheek maar door – begint u dan als herboren aan de volgende fase van uw leven.

Mocht deze verbintenis u toch nog te ver gaan, wilt u misschien wel ingaan op een laagdrempeliger aanbod: gewoon op een ochtend die haan een kogel (of twee, drie) door de kop jagen. Ik ben er zeker van dat deze daad van medelievendheid jegens uw medemensen als positief punt in uw dossier wordt opgenomen.

Met hoopvolle groet,