Het huwelijk is een mooie zaak. Man en vrouw beslissen in onderlinge overeenstemming over de toekomst die ze willen uitbouwen, bijvoorbeeld de echtelijke verblijfplaats. Bij gebreke van overeenstemming beslist de man. Enfin, toch tot 1976, toen dit werd overgedragen aan de vrederechter.
Kleinere beslissingen worden niet in het Burgerlijk Wetboek geregeld, maar moeten uiteraard ook genomen worden. In een goed huwelijk is het de man die de volledige vrijheid heeft. Tenminste de vrijheid om zijn keuze te veranderen, tot op het moment hij dezelfde keuze heeft gemaakt als de vrouw. Dit is wat ik heb geleerd van het moment waarop wij trouwringen gingen kiezen.
Waar we ze gingen halen stond blijkbaar al een hele tijd vast. Net zoals voor het trouwkleed had Katrien al jaren geleden haar oog laten vallen op een klein winkeltje in Hasselt waar een koppel zelf alles ontwerpt en maakt. Het leuke is dan dat alles mogelijk is. Het probleem is dan dat alles mogelijk is. Geef mij een beperkt aantal criteria en een beperkt aantal mogelijkheden, en ik kan proberen de beste keuze te vinden (alhoewel). Hier had ik praktisch geen criteria (want ik heb nog nooit ringen gedragen, dus ik weet niet echt wat ik mooi vind), en waren er oneindig veel mogelijkheden.
Katrien weet meestal snel wat ze wilt, en twijfelt daarna niet. Dat kan handig zijn, maar je moet natuurlijk alert blijven zodat de keuze die je maakt ook jouw keuze is. Ik had niet meteen een favoriet, maar na een tijdje kwamen er wel een aantal bovendrijven, en zijn we daarmee verder gegaan tot we er één overhielden. De vorm ligt dus vast, nu enkel de kleur nog. A piece of cake! Geelgoud toch? Dat was de kleur waarin de voorbeelden gemaakt waren, en ik vond ze meteen goed.
Neen, niet volgens Katrien. Zij ziet liever witgoud. Denkt ze toch. Want als ik liever geelgoud zie, mag dat ook. Zegt ze toch. En hier komen we dan bij mijn vrijheid: die om nog eens goed na te denken, en iets anders te kiezen. Maar ik weet niet of ik nog lang wil nadenken: als ik een ring draag mag ze ook gezien worden, en het witgoud kwam bij mij nogal flets over (hetzelfde voor de combinatie van wit en geel).
Zit hier nu een diepere les in voor ons verder huwelijksleven? Verlies ik het wit wordt en verliest Katrien als het geel wordt? Is er geen oplossing waarbij we allebei winnen?
Trouwringen zijn klein bier. Salontafels daarentegen…
Dezelfde ring, maar gij in’t goudgeel en zij in ‘t wit. Lijkt me toch simpel? Past mooi bij elkaar.
Ik zie ook geen enkele reden waarom je dezelfde kleur ring zou moeten dragen?
succes ermee!
Wij zien daar inderdaad geen probleem in, maar dat is omdat wij mannen zijn. Het is niet zo bekend, maar vrouwen hebben een deel van het brein dat zich enkel bezighoudt met het plannen van huwelijken (en interieurs). Aangezien wij dit deel niet hebben, kunnen wij de hogere logica waarom iets wel of niet gaat onmogelijk snappen.
Wij hebben inderdaad zo’n deel in ons brein. Maar persoonlijk vind ik het dus ook wel acceptabel om dezelfde ring in een verschillende kleur te hebben. Maar ik volg Katrien wel in de stelling dat witgoud mooier is
Ik zal mij hier ook eens mengen, se.
Mannen- en vrouwenlogica is echt niet te vergelijken. En ik vrees dat diezelfde anomalie in het mannenbrein ervoor zorgt dat er zoveel óverduidelijke hints verdwaald en verloren raken in die donker diepten aldaar.. Maar wat zouden we zonder de mannen doen, he?
Persoonlijk vind ik toch dat je beide dezelfde moet nemen. Denk er anders eens over na welk van de twee het mooist dof wordt. Of dacht je dat die dingen over 10 jaar nog blinken?
Misschien raak je er dan wel uit?
Of laat haar kiezen, je raakt em toch kwijt…
mij hebben ze bij de juwelier verteld dat witgoud gewoon een laagje bovenop geel goud is, dat afslijt. geef haar je zin, en na een paar jaar heb jij je zin.
de aanhouder wint, zeggen ze dan!
Ah Jelle, welke kleur had jij ook alweer? En als je bedoelt “je raakt em toch kwijt”, bedoel je dan dat alle mannen hun ring verliezen, of dat ik specifiek die ga verliezen, of dat Katrien na een tijdje van mij af zal zijn?
En Tom, Wikipedia zegt (en wie durft dat in twijfel trekken) dat er inderdaad meestal een laagje rhodium bovenop wordt gedaan om het witter te doen lijken, en die laag kan afslijten. Je krijgt dan daaronder wel geen geelgoud, maar het “echte” witgoud, dat inderdaad niet zo wit is. We hebben een onbehandelde witgouden ring gezien, en dat vond ik dus nogal flets.
Mijn trouwring is witgoud en dat is dus niet, zoals men beweert, goud met een laagje op, maar een legering van goud en palladium. Met de jaren zal hij minder blinken en ook wel wat doffer worden, maar geel zeker niet.
Wat je dus in wikipedia terugvindt, maar wat je ook bij de (betere) juwelier even kunt navragen.
Ik heb nog vertrouwen in de man in het algemeen (mezelf inbegrepen), dus als ik zeg “je raakt em toch kwijt” dan bedoel ik dat, jij specifiek, die wel eens zal kwijtspelen in een moment van onoplettendheid, wanneer je ermee aan het spelen bent of zo.
Wat een vertrouwen zeg..
Ik vertrouw ook nog op een zeer lang en voorspoedig huwelijk voor Jan
.
Veel trouwtringen worden trouwens standaard verkocht met een diefstal/verliesverzekering…