Wat krijg je als je een voormalig Dominicanenklooster, vijf opdrachten en tweehonderdvijftig informatici(-to-be) combineert? Inderdaad, de Vlaamse Programmeerwedstrijd! En een zweetlucht, maar dat ligt niet aan de Dominicanen.

Vorig jaar werd het voor de eerste keer georganiseerd in Leuven, en toen hebben Christophe, Jonathan en Patrik er een mooie zevende plaats gehaald op dertig deelnemers. Ze hadden vier van de vijf problemen juist opgelost, en volgens Christophe hadden ze maar een minuutje te kort om ook de bonusvraag te beantwoorden.

Dit jaar ging het in Gent door, en had ik zin om het ook een keer te proberen. Het kwam mooi uit dat Patrik ondertussen als doctoraatsstudent op het EDM werkt, dus kon ik zijn plaats innemen en zou hij ons dan begeleiden. Wat een begeleider precies moest doen was niet duidelijk, maar voor vage opdrachten hebben ze het doctoraat eigenlijk uitgevonden. Omdat ze vorig jaar merkten dat een aantal oplossingen een bekend patroon volgden, had hij nu op voorhand een programmaatje geschreven waarmee we snel reeksen konden zoeken met een paar voorbeelden. Wie niet slim is, moet flexibel met de regels omspringen! Meer tactiek hadden we niet, vooral omdat niemand echt zin had om boeken met voorbeeldvragen door te nemen – we zijn niet helemaal zot.

De wedstrijd duurt drie uur, en langer moet het echt niet zijn. Omdat het maar vijf opdrachten zijn, heb je meer dan genoeg tijd om geblokkeerd te zitten op die ene stomme vraag waar je maar geen begin van een antwoord voor kan vinden. Tegelijk zie je op het scorebord dat anderen het wel gevonden hebben, dus het ligt echt wel aan jou. En als je het dan toch eens probeert en een foutmelding terugkrijgt, zijn dat twintig minuten straftijd, en word je vooral niets wijzer. De controle-invoer is geheim, dus je kan gaan zoeken waar de fout zit zonder ze zelf te kunnen reproduceren. Maar soms ook omgekeerd: zo had ik van de eerste keer een oplossing juist die maar door één andere groep is gevonden, en zij hadden twee pogingen nodig. Moeha!

Een uur voor het einde wordt het scorebord bevroren, om de uitslag geheim te houden tot de prijsuitreiking. Toen stonden we zevende, maar hadden we nog maar twee van de vijf vragen beantwoord, dus kansen genoeg voor de anderen om ons voorbij te steken. Het laatste uur hadden we evengoed een kaartje kunnen leggen (dan had Patrik ook iets te doen), want we hebben ook geen nieuwe antwoorden meer gevonden. Het zou dus niet zo goed worden als vorig jaar, maar ja, wie zo’n wedstrijd wint, die is toch een echte nerd, niet? Wij zijn misschien niet gespecialiseerd genoeg, maar dat is omdat wij alledrie uomo universale zijn, die zich niet laten vangen in één domein. Wat is dat hier eigenlijk voor een belachelijke bedoening, je zo uitsloven voor zo’n klinische vragen, die niets met de rijkdom en diversiteit van het echte leven te maken hebben? Je zou pas trots mogen zijn als je verliest!

De prijsuitreiking was dan ook tijdsverspilling: ja ja, de winnaars gingen naar huis met iPods, XBoxen en GPS-toestellen, maar als dat je gelukkig maakt… Iedereen kreeg een certificaat mee naar huis waar je score op stond, maar wat moet je met zo’n dingen? Boven je bed hangen? Wat is zo’n diploma nog meer waard dan de boom die gesneuveld is om het papier te leveren? Was de inhoudsloosheid van heel de situatie niet beter weergegeven door een Facebook-applicatie, die je uitslag meteen als update aan al je “vrienden” doorspeelt? Die het dan allemaal leuk! kunnen vinden?

Ach, ik denk dat ik te oud ben geworden voor dit soort onnozelheden…

Wij waren trouwens zevende. Op vijfenveertig. Wat dus beter is dan vorig jaar. Het beste UHasselt-team ook. Als Christophe en Jonathan zich iets beter hadden geconcentreerd op die priemgetallen, dan hadden we waarschijnlijk drie oplossingen gehaald, en de bonus, waardoor we derde konden worden. Dus eigenlijk staan we wel op het podium. Alleen zijn we gewoon te goed om in zo’n wedstrijd gemeten te worden.