Zaterdagavond ben ik naar de Nekka-nacht geweest. En ik was niet alleen: het Sportpaleis was niet uitverkocht, maar het leek even gevuld als vorig jaar, toen er 12.000 toeschouwers waren. Ze spelen twee avonden, dus ik gok dat er 24.000 mensen de Nekka-nacht hebben gezien.

Ik ben geen socioloog, en ik heb ook de enquêtes niet verwerkt die we konden invullen, maar ik denk dat we toch mogen zeggen dat dit een publiek is dat De Standaard leest, Radio 1 luistert, en Canvas kijkt. De gemiddelde Vlaming dus, enfin, gemiddeld, zoals we ze graag in onze vriendenkring hebben: hoger opgeleid, bij de betere verdieners, en mee met de tijd.

Wie mee is tegenwoordig, die twittert. Toch als we de drie genoemde media mogen geloven, en dan vooral de krant, die blijkbaar niet liever doet dan 140 tekens uitrekken tot weer maar eens een eerst gevonden hype.

Dan gaan we toch heel wat berichtjes vinden over de Nekka-nacht? Twitter gaat over het delen van ervaringen, het tonen dat je erbij bent, het toevoegen van je eigen emotie. Met 36 gespeelde liedjes moeten er toch een paar zijn die voldoende naar het hart grijpen om er iets over te tweeten?

Nou, dat valt dan reuze mee! De voorbije zeven dagen zijn er 67 berichten geplaatst met het woord “nekka” in. 39 daarvan gingen over de Nekka-nacht. 18 daarvan kwamen van een organisatie, en waren meestal verwijzingen via een RSS-feed naar een volledige tekst. Blijft over: 21 tweets, van 16 verschillende gebruikers.

Dat is minder dan één op duizend toeschouwers. Zegt dit iets over het evenement, over onze volksaard, of over marketinggoeroes?