Lorin Parys, tweede op de kamerlijst voor de Open Vld in Leuven, schopt onze verkiezingscampagne de toekomst in. Hij heeft voor zijn campagneteam een mobiele internetapplicatie laten ontwikkelen, die smartphones, internet en location based services combineert. Het lijkt wel Hasselt in 2004!

En wat is het doel van deze applicatie? Kunnen we het partijprogramma oproepen voor op cafédiscussies? Kunnen we de gegevens van iemand die interesse heeft noteren, zodat die persoon later gecontacteerd wordt met meer informatie? Kunnen we de uitslag voorspellen door de kracht van het groepsdenken? Neen, veel beter nog! We kunnen volgen waar er al affiches geplakt zijn, en waar we nog moeten (over)plakken! Want één van de weinige zekere winnaars bij elke verkiezing zijn toch wel de drukkers: elke partij heeft schrik om het landschap niet te verstoren, en zet er nog een bordje bij.

Alle partijen en alle kandidaten volgen dit zelfde paadje, maar van Parys had ik net iets meer verwacht. Hij was algemeen directeur en is nu voorzitter van Flanders DC, een organisatie die van Vlaanderen een “District of Creativity” wilt maken. Opgericht door de Vlaamse Regering toen hij woordvoerder was van Patricia Ceysens, want liberalen zijn niet voor subsidies, tenzij voor hun eigen VZW’s. Dit moet zowel de creatiefste man van Vlaanderen zijn, die in zijn wekelijkse column in De Standaard zijn liberale standpunten vermengt met wat we de weken daarvoor via Twitter hebben horen rondgaan. Als je Seth Godin naar Antwerpen gehaald hebt, dan verwacht ik echter dat je the funnel gaat flippen, dat je de reeds overtuigden materiaal in handen geeft om anderen te overtuigen. Niet enkel online, maar zeker ook in het echte leven.

Want dat iets wat vele (wannabee) marketing-goeroes wel eens vergeten: veel mensen zijn vandaag de dag niet actief bezig met (politiek op) het 2.0 web, en in België brengen bijna negen van de tien stemgerechtigden een geldige stem uit. In andere landen blijven de ongeïnteresseerden gemakkelijker thuis, bij ons is het nog een verplichting/traditie om te gaan. Veel politieke discussies worden hier gevoerd rond de eettafel, en dan zou het gemakkelijk zijn als je drie redenen kan geven waarom je voor partij A en niet voor partij B stemt. En dat mis ik hier.

Als je geluk hebt vertellen partijen ons wat zij willen realiseren, maar ze vertellen niet waarom zij dat zoveel beter zouden kunnen doen dan de anderen. Hoe moeilijk kan het zijn om een tekstje te schrijven: “Als je iemand tegenkomt die nog niet weet voor wie te stemmen, vraag dan of hij voor A, B en C is. Als het antwoord positief is, zeg dan dat jij dit ook denkt, en dat een keuze voor ons de meest logische is.” En verder “Als je iemand tegenkomt die voor X wilt stemmen, vraag dan of zij ook voor standpunten D, E en F van die partij is. Als het antwoord negatief is, leg dan uit dat wij misschien een betere keuze zijn.” Maar ook: “Als je het niet meteen eens bent met ons, of je hoort tijdens een discussie een tegenwerping waar je geen antwoord op hebt, laat het ons dan weten. Zo kunnen we ons standpunt nog beter brengen, want we geloven er echt in.”

Ik heb geen grondige analyse van de partijsites gemaakt, maar ik kreeg overal de indruk dat men het gewend is om te denken in leden en niet-leden, en stemmers en niet-stemmers. Leden zijn mensen die voor ons borden gaan plaatsen en folders uitdelen. Niet-leden zijn mensen die we moeten overtuigen om op ons te stemmen. Maar wat met de groep mensen die zich (nog) niet een langere termijn willen binden aan een partij, maar wel voor deze verkiezing (bijna) overtuigd zijn, en anderen in hun buurt kunnen overtuigen? Bij welke partij kan je je aanmelden als je het nog maar 50% met hun eens bent, zodat de anderen je tot 150% kunnen brengen? Welke partij laat je toe je vooruitgang in het overtuigen van anderen registreren, zodat je ziet dat je gisteren al tien mensen hebt aangesproken over hun keuze, en je aangemoedigd wordt om er vandaag vijftien te spreken? Welke partij heeft de laagste instapdrempel?

Een campagne 2.0 zou ik het vandaag nog niet durven noemen. Misschien omdat iedereen door de snelheid verrast werd. Maar kunnen we het de volgende keer beter?