Een interessante brief van Joke Renneboog vandaag in De Standaard: dat Marianne Thyssen naar voren wordt geschoven is niet enkel een teken dat ze het glazen plafond doorbreekt, maar vooral dat ze een glazen klif moet overbruggen. Als ze slaagt in haar opdracht, en BHV gesplitst wordt: bravo. Als het niet lukt, en ze in de vergetelheid verdwijnt: ach ja, het was maar een vrouw, dus niet zo’n groot verlies.

De uitspraak steunt op onderzoek van de groep van Michelle Ryan en Alex Haslam van de universiteit van Exeter. Ze waren geïntrigeerd door een bericht dat vrouwen in bestuursraden vaak samengaan met slechte beurscijfers. Het bleek genuanceerder dan dat: als een bedrijf het al minder goed deed, steeg de kans dat vrouwen in de raad van bestuur benoemd zouden worden. Hetzelfde bij verkiezingen: op strijdplaatsen vind je vaker vrouwen of iemand met een allochtone achtergrond.

En de bange blanke man? Die schuilt ondertussen, tot de bui is overgewaaid.