Een maand geleden was ik op bezoek bij Luc in Meerbeek. Luc begeleidt grote organisaties bij veranderingen, bijvoorbeeld de invoering van een SAP-systeem, en zo ben ik bij de NMBS in zijn team beland. We zijn op hetzelfde moment gestopt, en nu help ik hem een beetje bij z’n online bezigheden.

Meerbeek is een deelgemeente van Kortenberg, tussen Leuven en Brussel. In het zuiden ligt de snelweg Calais-Kazachstan, in het noorden de aanvliegroute naar Zaventem, en tussenin vier treinsporen en de verbinding tussen mijn appartement en Brussel-Centrum. Maar ook heel wat groen: de Mierenberg, die toch de volle 15 (vijftien) meter boven het landschap uitsteekt, en domein De Grubbe.

Dat klinkt mooi, tot ik zeg dat de Mierenberg eigenlijk de Everberg is, en De Grubbe het domein is dat in 2002 werd omgevormd tot een gesloten instelling voor jeugddelinquenten. Dat was samenwerkingsfederalisme avant la lettre: de federale overheid bouwt (al dan niet met smeergeld, want het moest rap gaan) en bewaakt, de Vlaamse en de Franstalige gemeenschappen zorgen voor de begeleiding (maar niet genoeg, zodat iedereen overwerkt raakt). Eerst waren er 10 plaatsen, nu 50, en in de toekomst zouden het er 126 moeten worden. Dit alles werd op een dikke maand tijd door Verhofstadt gerealiseerd.

Maar hoe veilig is zoiets? Is er geen risico voor de omwonenden? Wat met de vele joggers in de buurt? Want Luc jogt ook: met speciale anti-schoenen, van zijn huis tot aan de instelling en terug. Het was wachten op de dag dat het mis zou gaan.

Inderdaad, hij is aangevallen. Volgens het profiel gaat het om een lid van een groep die we tegenwoordig driemaal vaker in onze streken zien dan in de jaren zestig. Een opportunist die als een baksteen op z’n prooien afgaat. Komende uit een familie van rovers: een wereldwijd netwerk met wel 248 verschillende onderverdelingen.

In zijn relaas van de aanslag wordt duidelijk dat Luc een product is van de softe linkse generatie die nu al jaren de fundamenten van onze maatschappij ondergraaft. In plaats van de schuld te leggen waar ze hoort vraagt hij zich af hoe hij zijn eigen gedrag moet aanpassen:

Revenge or respect?

I wouldn’t be blogging about this incident if I hadn’t procrastinated some sense out of this experience throughout the day. (…)

Like me you may be advertising your innocence and receive lots of sympathy. (…)

Fact is that I was a threat to [the attacker] and that – from its perspective – [the attacker] did what it had to do: it gave me hell. (…)

How about suspecting myself first? (…) As a result I can now (…) avoid the territory this time of the year.

Door de onschuldige burger als indringer en de koelbloedige dader als slachtoffer te zien zal er natuurlijk niets veranderen. Moeten wij we de aanvaller ongemoeid laten en het hele gebied in een no-go-area zien veranderen? Neen! Vangen, opensnijden en opvullen met stro, dat is wat er moet gebeuren!

Dit soort criminelen hoort thuis op een nep-boomstam boven een nep-open haard in een nep-fermette.