Een tweede tekst van mijn examen, deze keer als voorzitter van een werkgeversorganisatie. Het is een oefening op smerige retorische trucs, want zoals we vorige week gezien hebben, is het daar waar de welsprekendheid in uitblinkt. Niet geschikt om mijn persoonlijke mening uit af te leiden dus.

Vrienden, collega’s,

Ik slaap slecht tegenwoordig. Ik slaap slecht als ik nadenk over de toekomst van ons land. Over de toekomst van dit eens zo gedreven, eens zo hardwerkend België.

Want hardwerkend, dat waren we. De arbeidslust van ons allen heeft ervoor gezorgd dat we vele kleine en grote bedrijven hebben opgericht, en heeft vele Belgen een voorspoedig leven gegeven. Werknemers in België hebben vele rechten gekregen: essentiële, maar tegenwoordig ook vaak minder essentiële. Spijtig genoeg beseft niet iedereen dat aan elk systeem grenzen zijn. Vooral de vakbonden denken dat voor iedereen de bomen tot in de hemel kunnen groeien.

Vakbonden kunnen nuttig zijn. Stel je voor dat je moest onderhandelen met al je werknemers rond één tafel. Ik zou ze bij de Ford in Genk zien lachen! In zo’n gevallen is het nuttig dat je enkele vertegenwoordigers hebt, medestanders met wie je samen kan nadenken over de toekomst van het bedrijf, en zien wie wat moet bijdragen om daar te geraken.

Maar zijn dat de vakbonden van vandaag de dag? Neen! Vandaag zien ze ons als vijand, niet meer mede- maar tegenstander.

De vakbonden zeggen dat wij meedogenloos zijn. Zij zeggen dat wij geen oog hebben voor de zwakkeren in onze samenleving. Zij zeggen dat wij enkel aan onszelf denken.
Wie heeft er mededogen? De vakbond die er alles aan doet om te verhinderen dat onze buitenlandse vrienden hier hun producten goedkoop kunnen aanbieden? Of is het de ondernemer die naar onderontwikkelde gebieden gaat, de mensen daar opleidt en eindelijk een fatsoenlijke toekomst geeft?En wie heeft de zwakste positie? Is het de ambtenaar die vastbenoemd de dagen tot het vervroegd pensioen aftelt? Of is het de zelfstandige die elke dag opnieuw gepest wordt met nieuwe regels en beperkingen?

Maar wie denkt hier enkel aan zichzelf? Is het de werkgever, die enkel dag opnieuw een risico neemt en tientallen, honderden mensen een baan biedt? Of is het de vakbondsafgevaardigde, die enkel aan de voordelen van zijn eigen achterban denkt?

Terwijl het internationaal wetenschappelijk bewezen is dat mensen in België niet lang genoeg werken, eisen zij nog meer vakantie op. Arbeidsduurvermindering. Brugpensioen. Loopbaanonderbreking. Tijdskrediet. Straks geven ze de vaders ook nog zwangerschapsverlof! Ze studeren tot ze 25 zijn, werken tot 55, en trekken een pensioen tot ze 90 zijn. Dat is dertig jaar werken en zestig jaar nietsdoen! Wie kan dit betalen?

Want dat wordt vaak vergeten. De rekening moet altijd kloppen. Als de staat meer moet uitdelen, dan moet ze meer inzamelen. En dat terwijl de taksen in België al zo hoog zijn! Nog meer belastingen betekent dat nog minder mensen risico zullen durven nemen, zeker in een land waar iedereen die meer verdient dan zijn buurman met een scheef oog bekeken wordt: daar is iets niet pluis, dat kan nooit eerlijk zijn verlopen.

Want dat is het beeld dat de vakbonden van ons hebben. De patroons die op de golfbanen en in de serviceclubs alles bedisselen met hun vrienden in de politiek. Hadden we er de tijd maar voor! Oh, ik zou blij zijn als ik nog eens op een golfbaan kon staan! Maar neen, ik moet dag en nacht werken om mijn bedrijf door deze moeilijke crisis te loodsen, om mijn mensen aan het werk te houden! De macht ligt niet bij ons, beste vrienden. De macht ligt bij het werkvolk, en het werkvolk wordt dom gehouden door de vakbond. Vroeger was het de pastoor, nu de délégué die bepaalt hoe er gestemd wordt.

Daarom is het nu tijd. Tijd dat wij terug onze plaats opeisen in de maatschappij. Dat er terug naar zinnige stemmen geluisterd wordt.
Daarom dat u, als u over een paar weken naar de stembus moet, voor de juiste partij moet stemmen.

Kies voor een partij die weet wat ons land nodig heeft om er weer bovenop te komen. Een partij die niet plat op de buik gaat liggen voor wie elke vernieuwing tegenhoudt door met acties te dreigen.

Maar meer dan zelf te kiezen, moet u anderen overtuigen om ook deze keuze te maken. Praat erover met uw vrienden en familie. Maar ook met uw werknemers. Vertel hen open en direct hoe de toekomst van ons land en onze bedrijven er uitziet als we niet ingrijpen. Als we niet allemaal kiezen voor een daadkrachtige hand, die het land kan leiden naar een toekomst waar ondernemingen terug de ruimte krijgen die ze verdienen.

Enkel die ruimte kan ervoor zorgen dat wij weer zuurstof krijgen en kunnen groeien. Enkel die ruimte zorgt ervoor dat ik met een geruster hart kan gaan slapen.