Wat gaat de tijd toch snel… Vandaag drieëntwintig jaar geleden werd er bij ons aan de voordeur gebeld. Ik deed open, en daar stonden twee beren met een klein mandje. In die tijd waren de kinderen nog beleefd, dus heb ik ze vriendelijk binnengelaten en een tas melk aangeboden. Bleek nu dat ze een aardig gezinnetje zochten waar nog een kindje welkom was. Van het een kwam het ander, en sinds die dag woont Katleen bij ons. Als u denkt dat ze zich vreemd gedraagt, dan is dit terug te brengen op het eenvoudige feit dat ze van de beren komt.

Soms komen de beren-trekken nog eens boven

Het jongste vreemde plan was dat om op vier dagen van Diepenbeek naar Oostende te fietsen. Een belachelijk idee, want de wind waait in België altijd uit het westen, waardoor elke tocht van oost naar west tot mislukken gedoemd is. Mijn nonkel Florent had groot gelijk toen hij voorspelde dat ze de provinciegrens niet zou halen. Ook Niels, die veel ervaring heeft met fietsen over de heuvels in Hasselt-centrum, zag meteen in dat dit een fabeltje zou blijven. Een leuke gedachte, maar niets meer.

Het was de bedoeling dat ik met haar mee zou fietsen, maar daar heb ik een stokje tussen kunnen steken door een onmogelijke eis te stellen: ze moest zelf eerst vijftig kilometer op één dag fietsen, duidelijk onhaalbaar voor haar frêle lichaam. Frank heeft toen ook meegespeeld, door geen vier dagen na elkaar droog weer te voorspellen.

Enfin, het plan leek van de baan. Tot een paar weken geleden. Toen kwam ik nog eens thuis langs, en trof haar daar aan met een jongen die schijnbaar graag doktertje wilt spelen. Ze waren druk bezig met de voorbereidingen van deze heilloze onderneming. Die eerste dag zouden ze in Leuven moeten geraken, om dan op kot te blijven slapen. Leuven heeft gelukkig goede treinverbindingen met Diepenbeek, dus moesten zelf geen voorbereidingen treffen voor haar onvermijdelijke repatriëring, als ze na één dag zou gemerkt hebben dat haar zitvlak toch wel erg bont en blauw was. Voor de vorm reserveerden ze telefonisch nog twee gastenkamers voor de dagen erna, maar die dingen zijn snel afgezegd, dus daar zou dan ook geen geld aan verloren zijn. Ik heb haar nog uitgewuifd, en dacht ondertussen aan een goede formulering om haar de volgende dag, na een “onverwachte” voortijdige thuiskomt, terug op te beuren. Dat jonge grut is immers emotioneel nogal onstabiel.

“Verbaasd” is niet het juiste woord om uit te drukken hoe ik de volgende dag het nieuws vernam dat ze niet in de trein richting Diepenbeek, maar op de fiets richting Erembodegem zat. Ze studeert immers geneeskunde, dus zal het wel niet onmogelijk geweest zijn om daar in het UZ van Leuven een portie EPO van een behoeftige patiënt achterover te slaan. Nog een morfinespuit, meteen recht in de pijnplek gespoten, en terug het zadel op. Een dag extra kon ze daar misschien wel mee kunnen halen ja, maar dan zou het grapje wel uit zijn.

Toen ze ook de derde dag nog bleek te fietsen, drong de waarheid tot mij door. Haar “onschuldige” fietsmaatje! Dat is een knutselaar, die zelf een oude fiets heeft opgelapt tot zijn huidig exemplaar. Voor zo iemand moet het een koud kunstje zijn om de Cancellara-truc toe te passen en een verborgen hulpmotor te monteren. Zo is het natuurlijk gemakkelijk om tot in Lovendegem te geraken.

Maar dat ze dan echt tot in Oostende geraakt is, dat geloof ik niet. Ik heb er immers zelf gefietst, en ik kan getuigen dat het er in elke richting vals plat is, dat je altijd tegenwind hebt, en dat de herkenningspunten eeuwig aan de horizon blijven staan zonder dichterbij te komen. Is het u al opgevallen dat fietsers aan de kust altijd op de zeedijk blijven, en nooit het binnenland intrekken?

Ze is inderdaad op de vijfde dag ‘s avonds terug thuis aangekomen, zogezegd met de trein vanuit Oostende, maar haar verhaal vertoont toch enkele serieuze gaten. Zo zijn er geen getuigen dat ze effectief in Oostende is geweest, alhoewel we er toch meerdere tantes hebben wonen, en niet meteen de meest schuchtere. Verder vertelt ze van een “berenhuisje” in Lovendegem, duidelijke tekenen van regressie, beelden uit haar jongste jaren toen ze nog bij de wilde beren in de Limburgse bossen woonde. Ook het verhaal van het vriendelijke jonge koppel in Erembodegem kan niet kloppen, want jonge koppels in de Vlaamse Ruit hebben allemaal stress van het werk, de verbouwing van het huis die niet loopt zoals ze moet lopen, en twijfels over hun relatie.

Tegenwoordig heeft ze nog andere verzinsels, onder andere dat ze stage loopt in een ziekenhuis in Mol. Ja, een ziekenhuis in de Kempen, ik weet ook niet hoe ze denkt dat we dat moeten geloven. Ik hoop maar dat ze op 28 augustus een beetje beleefd blijft op de gemeente, want ik weet niet of een huwelijk geldig wordt verklaard als één van de getuigen onzin begint uit te kramen?