Mocht mijn zus besluiten alsnog in het klooster te treden, verzoek ik haar dit niet in het weekend maar op een weekdag te doen. Enkel dan krijg ik immers klein verlet van mijn werkgever. Jazeker, werkgever, want vorige maandag ben ik tot het gewone werkvolk toegetreden en mag ik maandelijks een loonbrief en maaltijdcheques verwachten.

Zelfstandige zijn, dat is allemaal leuk en zo, maar alleen is maar alleen. Ik begon structuur te missen, en kon minder en minder tijd besteden aan wat ik echt graag doe: nieuwe problemen analyseren en oplossen. Drie weken geleden kwam ik Niels tegen die ik destijds nog bij Lithium heb binnengeloodst (ik vermoed dat de vinderspremie is zoekgeraakt op de post), en die wist me te vertellen dat het leven bij anaXis, dat vorig jaar met Lithium is samengegaan, zeker niet tegenviel. Het beheerssysteem dat we bij Lithium hebben uitgebouwd wordt nog steeds gebruikt, naast dat van anaXis, en een nieuwe versie staat in de planning. Maar ook daar was alleen maar alleen: misschien zou het wel leuk zijn om hier terug samen aan te werken? Het enige probleem was dat anaXis niet met freelancers maar enkel met “normale” werknemers werkt, en dat ik mijn zelfstandigenbestaan naar “bijberoep” zou moeten terugdraaien. Soms moet je impulsief zijn in het leven: de volgende week had ik een gesprek met Bart, een half uur later stond er een handtekening onder het contract, en nog een uur verder wist ook Katrien dat we nu alletwee over een vast inkomen beschikken.

En dan begint de twijfel toe te slaan. Help! Werknemer! Een baas in plaats van een klant! Een arbeidsreglement, met dwingende voorwaarden over alcoholgebruik op het werk! Niet, of toch veel minder vaak, in mijn pyjama aan het bureau werken! Die eerste nachten heb ik niet goed geslapen. Was dit nu een nederlaag? Ik, die zo van mijn onafhankelijkheid zei te houden, nu toch geketend als een loonslaaf?

Maar nachtelijke dromen zijn slechte raadgevers, want eigenlijk moet er ook niet gek veel veranderen. Bij Lithium was ik freelancer, maar heb ik bijna twee jaar voltijds voor hen gewerkt, zodat ik evengoed werknemer kon zijn. Mijn huidige klanten kan ik nog altijd verder helpen in de weekends, en het is ook geen slechte instelling om je interne collega’s als klanten te bekijken: mensen die bepaalde verwachtingen hebben en naar jou komen omdat je ze goed en op tijd kan invullen.

Ja, je geeft wat vrijheid af. Echt? Als je eens een hele goede dag hebt wil je misschien een paar uur doorwerken, om dit te compenseren op een andere keer waarop het maar niet wilt lukken, maar als samen aan een project werkt is het wel handig als je collega er ook effectief is. Je hebt minder directe inspraak in de opdrachten die je krijgt, maar met een beetje diversiteit in de groep lukt het om een eigen specialisatie te ontwikkelen, en ik hou wel van de uitdaging om eens iets te doen waar ik nog niet veel van af weet. De grote onbekende is de bedrijfscultuur, die in een groep van tachtig waarschijnlijk anders is dan in een groep van tien. Wie is waar mee bezig, wie heeft welke verantwoordelijkheden, wat zijn de gewoontes hier? Hoe gaat dat als je heel veel klanten en potentiële klanten hebt: moet je dan in het openbaar meer op je woorden letten, of houden die klanten net van eerlijke kritiek?

Het is een ander pak, en ik wil weten of het mij past. Waar wil ik de balans leggen tussen vrijheid en zekerheid? Hoeveel aanpassing is er nodig en mogelijk van mij en van mijn werkomgeving? Is dit een plek en een job waar ik het nuttigst kan zijn? Ik hou wel van de Medemerkers-filosofie, waar de werknemers (terug) de belangrijkste vertegenwoordigers van het bedrijf zijn: kan ik die hier ook in de praktijk brengen? Ik weet het nog niet, maar ik ben wel van plan het uit te vinden. Door misschien in het begin wat dingen uit te proberen, door mondig te zijn, dingen in vraag te stellen, want door achterklap is nog nooit een proces verbeterd. Het gaat hier immers om het welzijn van mij en van het bedrijf, geen lichtzinnige zaken dus.

En daar dient deze tijd ook voor. Zes maanden proeftijd, waarin het contract op een week opgezegd kan worden. Voor beide partijen: als je zelf merkt dat je niet in het bedrijf past, kan je dit maar beter snel weten en laten weten, om niet maandenlang gefrustreerd elkaars tijd te verspillen. Getrouwd ben ik vorig jaar al, hier is het een overeenkomst met duidelijke opzegclausules. In het allerergste geval rond ik mijn werk af, draag mijn taken over aan iemand anders, en neem met een vriendelijke handdruk afscheid. Maar normaalgezien zijn we vertrokken voor een lange, boeiende rit.