Laat mij u meenemen naar vorige week zaterdag, laatste dag van juni, eerste dag van de vakantie, een prachtige warme zomerdag. De locatie: ons terras, gelegen in het centrum van Diepenbeek, twee hoog, oostwaarts gericht, maar met nog veel zon in de namiddag. Op de achtergrond het dorpse geroezemoes: een steenweg, een spoorlijn, en die dag ook de opening van de nieuwe atletiekpiste, het enige onderdeel van de vernieuwing van het hele sportcentrum dat klaar kon zijn, en waar nog geld voor was, voor de verkiezingen van oktober.

Op die prachtige dag, op dat heerlijk terras, in die warme zon, kan u mij vinden. Met een boek in de hand (High Performance MySQL, wij leren bij na de uren, inderdaad), liggend op de grond, de warme tegels, een dekentje ertussen. Van de buren geen last: de onderste helft van de reling is van baksteen, de omliggende huizen komen zo hoog niet, het ene appartementsblok dat wel hoger mag worden is nog in opbouw, de bouwvakkers zijn al naar huis. Zo lig ik daar, mijn vrouw in een strandstoel (we hebben er maar één, maar niet erg, dat dekentje ligt perfect), en ik denk, what the fuck, wie ziet mij, en trek mijn kleren uit. Katrien leest verder, zij heeft al geleerd niet meer van die dingen op te kijken.

Dit is leven, weet ik. Ik geniet van de zon, die op plekken komt die anders hagelwit blijven, de warmte, die overal te voelen is, het idee dat enkele meters verder het leven doorgaat en niemand weet dat ik hier zo lig. Collega’s die zich afvragen waarom ik elke dag zo blijgezind op het werk kom: laat dit een tipje van de sluier zijn. Bij mij schijnt de zon niet uit, maar in mijn gat.

Maar blijkbaar verschijnt niet enkel de zon aan de hemel. Nietsvermoedend lees ik donderdag in onze lokale webgazet dat “Diepenbeek zoveel mooier vanuit de lucht” is. Blijkt nu dat een gemeentelijk ambtenaar diezelfde zaterdag gebruik heeft gemaakt van het mooie weer, een sportvliegtuigje en een fototoestel met telelens om onze mooie gemeente vanuit de lucht vast te leggen. Met uiteraard extra aandacht voor de nieuwe piste, want dat rood steekt toch zo mooi af tegen dat groen. Spijtig genoeg bevindt deze `zich op geen tweehonderd meter van het terras waar ik in mijn naakte onschuld nog eens het hoofdstuk over replicatie aan het naslaan was.

"Dat dit een prachtige realisatie is komt op deze kiekjes nog meer tot uiting. Diepenbekenaren zullen zeker nog andere mooie plaatsen in onze gemeente herkennen."

Zwetend, deze keer niet van de warmte, blader ik door de vijftig (50!) foto’s die dit eye in the sky heeft genomen. Het is niet dat ik iets heb wat iemand anders niet heeft, maar het kan toch niet de bedoeling zijn dat mijn lichaam zomaar gebruikt wordt om de kwaliteiten van Diepenbeek als gemeente aan te prijzen? Enerzijds is mijn vader een lokaal potentaat wiens tegenstanders elke mogelijk compromitterende situatie zullen gebruiken om zijn machtsbasis dit najaar aan te vallen, anderzijds word ik binnenkort Genkenaar, wat betekent dat het geheel onterecht zou zijn als mensen op basis van deze presentatie voor een bouwgrond in Diepenbeek kiezen, maar dan moeten vaststellen dat de godenlichamen zich tien kilometer noordwaarts bevinden.

Gelukkig sta ik nergens op de selectie. Er is slechts één foto die vervaarlijk veel van ons appartementsblok toont, maar gelukkig tien pixels te hoog is afgeknipt om details te bevatten. Is het domweg geluk geweest? Worden de publicaties van de dienst vrije tijd in groep nog in detail bekeken en gecensureerd? Of hebben mijn lelieblanke billen de gevoelige elektronica zo verstoord waardoor net die foto’s onleesbaar uit het toestel kwamen? Wat het ook geweest is, mijn private onderdelen worden niet geopenbaard in de volgende uitgave van ons gemeentelijk informatieblad. De enige vrees die ik heb is dat een wakkere burger zich beroept op de openbaarheid van bestuur om de volledige collectie aan het licht te brengen…