Oorspronkelijk had ik er voor mijn nichtje gekocht, maar we vonden ze zo leuk dat we ze ook bij ons opgehangen hebben. Een paar in de keuken, de andere moet je zelf maar komen zoeken. De stickers zijn van Nouvelles Images, gekocht bij de Poespas in Hasselt.
Foto gemaakt in een oud gebouw van De Post, deze zomer, tijdens de eerste Biënnale van Brussel.
Of zijn de vrouwenboeken minder lang nodig, zodat ze sneller in De Slegte belanden?
Die derde rij is ook interessant. Waarom zou je zo’n boek doorverkopen? Uitgelezen? En wie koopt zoiets tweedehands?
Vrijdag verwacht het KMI een staking van het weer in de Ardennen. Er is blijkbaar wel een minimumdienstverlening voorzien op drie graden Celcius. De afdeling van de Kempen houdt een stiptheidsactie, en voorziet slechts één temperatuur.
Stel, je bent onderweg naar een feest, in je nieuwe smoking of jurk, die je duizend euro heeft gekost. Je komt langs een kanaal waar een meisje in aan het verdrinken is. Spring je in het water om haar leven te redden?
Stel, je krijgt thuis een brief met de vraag om duizend euro te geven aan een organisatie die daarmee levens kan redden van meisjes in een ontwikkelingsland (bijvoorbeeld door tweehonderd muskietennetten te kopen). Geef je het geld?
Hoeveel van de belangrijke vragen die we als gemeenschap moeten beantwoorden zijn van het tweede type?
Meer van dit soort geestverruimend materiaal? Luister naar Radiolab!
Het is doorzichtig, en als je te hoog wilt springen kan je er je kop aan stoten. Toch als je niet het juiste materiaal tussen de benen hebt. Ra ra, wat is het?
Mijn vader heeft een skipak gekocht
In de uitverkoop
Hij dacht toch
Dat het een mannenmodel was.
Vandaag staat er op de opiniepagina’s van De Standaard een interessante bijdrage over het lage niveau van lezersdiscussies op krantensites in Vlaanderen. De auteurs werken mee aan FLEET, een multidisciplinair onderzoeksproject naar Vlaamse e-publishing trends, en je kan de volledige versie van de tekst op hun blog vinden.
Zelf heb ik gemerkt dat ik me niet kan bedwingen om de reacties onder de artikels te lezen, al weet ik dat ik zo vaak gefrustreerd raak over de ongenuanceerde meningen, het totaal langs elkaar door praten, en het platweg uitschelden van iedereen die het altijd maar gedaan heeft. Was er maar een manier om ze gewoon te verbergen, zodat ik enkel het artikel kan lezen!
En die manier is er! In de vorm van Greasemonkey voor wie Firefox gebruikt, of GreaseKit voor Safari. Met een beetje experimenteren heb ik een scriptje gemaakt dat de reacties onder de artikels verbergt, en in één moeite ook de zijbalk wit maakt en het artikel zelf meer ruimte geeft.
Probeer het uit, en merk zelf hoeveel tijd je wint door je hier niet meer in te verliezen, hoe gemakkelijker het is om de teksten te lezen als de ruimte rondom vergroot, en hoe goed de site van De Standaard zou zijn als de marketing-afdeling minder te zeggen had.
Als iemand zelf aan de slag wilt gaan: een script waarmee alle artikels over Twitter en Facebook verborgen worden, zou mij ook zeer gelukkig maken…
O Kim Jong-Il, Geliefde Leider, ze hebben u weer bij uw pietje gehad vorige week. Ergens wel logisch als ze Bill Clinton op u afsturen, die man weet ze hangen. Ik heb het gezegd, altijd als de vrouwen het te zeggen hebben in de internationale politiek. Madeleine Albright? Dat was Tatcher met een nieuw vest. Condoleezza Rice? Een havik met een schone glimlach. Hillary Clinton? Vertrouw nooit een vrouw met zo’n bolle ogen. Mia barones Doornaert? Ik denk dat het wel duidelijk is.
Neen, dan liever een land als Noord-Korea, waar de rollen duidelijk zijn: de leiding ligt in de handen van mannen in grijze kostuums, die op nationale congressen toejuichen wat de partijraad heeft beslist. (Dat ze daar bij VVS eens een voorbeeld aan nemen.) Het volk wordt er nog strakker geregisseerd dan op de olympische ceremonies in Peking. Met een bevolking die enkel kan overleven door vadertje staat en een goed uitgewerkt verklikkerssysteem blijft iedereen op zijn voorbehouden plaats in de maatschappij, zonder te denken aan onzin als een vrije toekomst.
Je moet nu en dan iets doen om het volk bij elkaar te houden, en u weet dat wapens tegen de boze buitenwereld daar ideaal voor geschikt zijn. U was goed op weg met uw raketproeven, maar toen kwam die Bill langs met zijn gezever over wereldvrede en zo. Wellicht heeft hij het na de gebruikelijke ijsbrekers (gemeenschappelijke interesses: blijkbaar hebt u ook verschillende maîtresses gehad?) over mogelijke tegenreacties gehad als het zo verderging, en denkt u nu dat het voorgoed gedaan is met de pret?
Wel, geen nood, ik kan u een uitweg aanbieden. Ik heb namelijk een mooie uitdaging voor de ingenieurs in uw leger. Voor u het weet zitten ze daar met hun vingers te draaien en bieden ze oplossingen aan voor futiele problemen als de hongersnood in uw land, en dat zouden we toch niet willen hebben! Een precisiebombardementje, zouden ze dat zien zitten? Om internationaal niet teveel oproer te veroorzaken stel ik voor geen menselijke doelwitten te nemen, maar het eerst met een dier te proberen.
Het toeval wilt nu dat ik in mijn onmiddellijke omgeving kennis heb van een dier dat zo grondig mogelijk van de aardbodem zou moeten gevaagd worden. Omdat het doelwit zich in bebouwde omgeving bevindt, zou ik u wel willen vragen redelijk nauwkeurig te zijn. Als uw munitie in de vijver erlangs terechtkomt is er niet zo’n probleem, maar iets teveel naar het zuiden en mijn terras deelt in de brokken, en iets teveel naar het noorden en de spoorlijn is geraakt, en dan geraak ik ’s ochtends niet meer op mijn werk. Als u het achterste deel van ons appartementsblok zou raken is er niet veel verloren, ik ken die mensen niet goed, en ik geloof dat ze toch al oud zijn.
Ik ben er zeker van dat dit aanbod u kan interesseren. Mocht de afstand te groot zijn om van in uw achtertuin te realiseren, kan u misschien eens bellen naar uw gelijkgezinde collega’s in Wit-Rusland, dan is het nog maar een kleine stap tot hier in Diepenbeek. Als er onderweg iets fout zou gaan valt het projectiel in Polen of Duitsland, wat ook niet zo’n groot gemis is.
Weledelgeboren groeten,
O Ashraf Sekakki, het leven is niet altijd eenvoudig voor een crimineel op de vlucht. U wordt opgespoord, achtervolgd, het leven van uw dierbaren wordt overhoop gehaald: ik kan begrijpen dat dit stress met zich meebrengt. Gelukkig kan ik u een oplossing aanbieden, in de vorm van een verblijfplaats in een rustiger omgeving dan het Mechelen waar u opgegroeid bent. Ik weet niet of u Katarakt gevolgd hebt (mocht u op anderhalf jaar tijd de verhaallijn en de koperblazers vergeten zijn, prijs dan de armlastige VRT en haar herhalingen gelukkig), maar als u houdt van bloesemrijen, goedgemarkeerde fietspaden en foefelen in het stro met uw fictieve moeder, dan bent u hier op het goede adres.
Als jonge ondernemer kan ik alleen maar verbaasd zijn over wat u reeds hebt gepresteerd op een vergelijkbare leeftijd. Net zoals in de sportwereld is de moderne bandiet blijkbaar iemand die op zijn dertigste binnen moet zijn (hebt u ‘m?). Waar anderen geld proberen te verdienen door voor zieken te zorgen, huizen te bouwen of de leverage op hedge funds te maximaliseren, haalt u het geld gewoon waar het zit, bij de bank. Laat de rijken de crisis betalen! Dat het bankpersoneel dat u overviel of gijzelde niet noodzakelijk de grootste loonbrief had is dan een verwaarloosbaar detail.
Ik begrijp dan ook dat u beweert dat het allemaal de schuld is van de maatschappij. Alleen spijtig dat die maatschappij bestaat uit mensen als u en ik. En dat vele anderen die in een even klote-situatie als de uwe starten, met dezelfde capaciteiten toch een net iets productiever leven opstarten. Ze nemen het heft in eigen handen, ze bouwen iets op, en ze zijn een voorbeeld voor anderen die dachten dat ze ook niets konden bereiken.
Maar goed, ik stop met het negatieve denken, en leg mijn voorstel op tafel. Omdat u waarschijnlijk een lichte vorm van pleinvrees hebt gekregen na zoveel tijd in de gevangenis, bied ik u een verblijf aan in een knus nestje in een natuurlijke omgeving. Ik dacht bijvoorbeeld aan het kippenhok van mijn buurman. Het enige obstakel voor uw komst is de reeds aanwezige haan, maar met een handige slag in de nek vormt u deze meteen om tot uw eerste avondmaal. Daarna zou ik overschakelen op een vegetarisch dieet, met zo nu en dan een eitje. Niet enkel is het goed voor uw lichaam, ik vermoed dat de agressie er ook door getemperd wordt. Na een periode van rust en zelfreflectie – ik kan u altijd van de nodige lectuur voorzien, u geeft de bestelling voor de bibliotheek maar door – begint u dan als herboren aan de volgende fase van uw leven.
Mocht deze verbintenis u toch nog te ver gaan, wilt u misschien wel ingaan op een laagdrempeliger aanbod: gewoon op een ochtend die haan een kogel (of twee, drie) door de kop jagen. Ik ben er zeker van dat deze daad van medelievendheid jegens uw medemensen als positief punt in uw dossier wordt opgenomen.
Met hoopvolle groet,